Verstorende gedachten en emoties als ingang naar Vrijheid.

Wanneer we werkelijk nieuwsgierig zijn naar alle verstorende gedachten en emoties die in ons leven, blijken we deze te kunnen dragen. Iets in ons heeft de overtuiging dat dit niet zo is, dat is een jong deel dat de pijn van het verleden in zich draagt. Echter, de pijn is al geschiet, in het heden ben je vrij.
Deel deze blog:

Meestal bewegen we weg van verstorende gedachten en emoties. We vinden ze vervelend. Dit hebben we met alle levende wezens gemeen. Alle levende wezens willen weg van verstorende gedrachten, gevoelens en emoties en we bewegen allemaal toe naar fijne gedrachten, gevoelens en emoties. Precies dit gedrag houdt ons gevangen.

Ik herken het patroon, wegbewegen van nare gedrachten, gevoelens en emoties, als geen ander. Ik ben jarenlang weg bewogen van alle nare gevoelens die in mij leefden. Ergens zit er een soort logica in dat we dat doen. Ik wilde overleven en iets in mij dacht dat als ik naar al die narigheid zou gaan, ik het niet zou overleven. Ook dit kent een logica, want op het moment dat nare gedachten, gevoelens en emoties zijn ontstaan, was ik te klein en nog niet bij machte om dat wat ik ervoer te dragen. Misschien herken je dit in jezelf.

Precies dit wegbewegen en denken dat we, ook nu nog, niet bij machte zijn om de pijn te dragen, houdt ons gevangen. Inmiddels zijn we een stuk ouder en blijken we de pijn, het ongemak, de angst, het verdriet of de boosheid wel te kunnen dragen. We kunnen het omarmen met ons bewustzijn, onze welwillende, liefdevolle aandacht. We kunnen er zelfs nieuwsgierig naar worden.

Wanneer we nieuwsgierig worden naar alles wat er in ons leeft, blijkt dit de ingang te zijn naar onze vrije, liefdevolle en moedige aard. Met geduld, luisterend naar wat zich toont.

Soms kunnen we zelf naar de pijn toe bewegen en soms is het heel fijn als er iemand naast je zit om je nabij te zijn in jouw pijn, verdriet of boosheid. Iemand die precies daar is waar jij ook bent en tegelijkertijd ruimte biedt om de tijd te nemen en traag te gaan. Hij of zij is een soort spaceholder.

Ik weet inmiddels dat al onze kwetsbaarheden, kostbaarheden zijn. Ze zijn de ingang naar jouw essentie of aard. Op de plekken van angst, verdriet, boosheid, schaamte, walging en eenzaamheid, zijn we niet tot vorm gekomen. We weten eigenlijk niet wie we daar zijn, we weten ook niet goed wie de ander daar is of hoe de wereld daar ‘beweegt’. Door precies op die plek te leren Zijn, kan jouw vrije aard geboren worden en zich in vol ornaat tonen. Dit is een groot geschenk aan jezelf en je de mensen die jij liefhebt.

Wil je leren om met nieuwsgierigheid aanwezig te zijn op de plekken waar jij je kwetsbaar voelt? Waar jij nog niet zo veel tekening hebt in jouw bewustzijn. Wil je leren om met welwillende en liefdevolle aandacht jezelf nabij te zijn?

Deel deze blog:

Gerelateerde berichten

woman doing hand heart sign

Brief aan mijn moeder

Bizar hoe we elkaar ‘niet meer konden vinden’. Ik jou niet en jij mij niet. Dat heet trauma.

Ik ben onlangs vijftig jaar geworden. Jij bent elf jaar geleden heengegaan. Vlak voordat je overleed heb ik je verteld wat mij in mijn leven is overkomen, iets wat ik je nooit kon vertellen. Iets wat ons uit elkaar gedreven heeft. Seksueel misbruik door een loverboy. Nadat ik je deelgenoot had gemaakt van mijn lijden, konden we elkaar voetje voor voetje weer vinden, contact maken, onze liefde delen. Wat zou ik je nu zeggen als ik voor een kort moment met je samen mocht zijn….

Lees verder

Contact

Heb je een vraag aan Digna of wil je een kennismakingsgesprek, vul het onderstaande formulier in.

Nieuwsbrief

Beste lezer, als je op de hoogte wilt blijven van mijn activiteiten, schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. Die verstuur ik ongeveer een keer per maand.