Een van de belangrijkste instructies voor meditatie is non-meditation.
Mijn yogalerares is geneigd om bij aanvang van elke les te zeggen: doe niet je best. Deze instructie is een heel tegendraadse instructie voor ons westerlingen. Misschien doen wij altijd wel ons best. Als we niet ons best doen, denkt onze psyche dat alles in de soep zal lopen. Niet je best doen laat iets uit elkaar vallen: je overlevingsdrive.
Het is fantastisch als je overlevingsdrive uit elkaar valt, want dan kom je thuis. Je komt thuis in dit moment, precies hier. Je landt als het ware vanzelf in Zijn.
Zelf heb ik wel momenten ervaren dat het zo ontluisterend voor me was om niet langer mijn best te doen, dat ik letterlijk om me heen zat te kijken en dacht: ‘En nu dan?’ Ik was nog niet echt doorgevallen. Mijn psyche was nog actief en wist eigenlijk niet goed wat hij met de situatie van ‘niet je best doen’ aan moest.
Wanneer we stoppen met ons best doen en vallen in Zijn, ontdekken we dat het ‘the place to be’ is. Je ontdekt dat het leven zich ontvouwt, precies zoals het zich ontvouwt en jij hoeft daar niets aan te veranderen. De uitnodiging aan jou is om het te ervaren. Om erbij te zijn. Om het volledig in je op te nemen.
Alles gebeurt spontaan. Als je op dit moment naar buiten gaat, de natuur in, dan zie je vogels nesten bouwen, eieren leggen en uitbroeden. Jongen groot brengen en laten uitvliegen. En jij, jij hoeft daar niets aan te doen. Jij kunt volledig ontspannen en genieten van hoe dat allemaal gebeurt.
Je ziet de bladeren aan de bomen komen, insecten die hun schuilplaatsen verlaten en zich tonen. Mieren kruipen over de aarde en maken nesten. Lieveheerbeestjes tonen hun prachtig rood met zwarte vleugels. En jij? Jij staat of zit erbij en kijkt ernaar. Deze schoonheid komt spontaan op je af.
Wanneer je ontspant, merk je waarschijnlijk dat je gewaarzijn ruimer wordt. Je krijgt een ruimere blik. Je geest ontspant mee. Het is goed mogelijk dat er verwondering, liefde en helderheid naar de voorgrond komt. Hans Knibbe zegt vaak: ‘als je stopt met overleven, met je best doen, dan denk je dat je dommer wordt. Het tegenovergestelde zou weleens waar kunnen zijn. Misschien worden we wel intelligenter als we ontspannen. Juist omdat je blik zo helder en liefdevol wordt.’ Het is tevens een misvatting dat je niets meer zou doen. Je gaat doen wat je wilt en wat je ten diepste belangrijk vindt.
Het is mijn visie dat ‘niet je best doen’ een heel mooie ingang kan zijn naar non-meditation. Non-meditation wil ook zeggen dat je niet actief mediteert. Tegelijkertijd ben je wel heel bewust van moment tot moment aanwezig in de ervaring. Je bent niet-afgeleid en je mediteert niet. Dat is een heel bijzondere en diepgaande pactise in het Tibetaans Boeddhisme.
Non-meditation is een natuurlijke manier van aanwezig zijn. Niet mediteren, maar je raakt ook niet afgeleid, je haakt nergens aan en je duwt niets weg. Dat betekent dat als je pijn in je lichaam ervaart, je daar net zo goed open naar bent als naar het prachtige geluid van vogelenzang.
Zijn is niet kiezend. ALLES vindt plaats in Zijn. Door niet-meditatie kunnen we onze geest zo open laten zijn, dat we het niet-kiezende van Zijn treffen. Je bent.
