Vrijheid is gegeven. Onze vrije, al verlicht aard, is net als de blauwe hemel altijd aanwezig. En net als de blauwe hemel regelmatig niet zichtbaar omdat deze bedekt is geraakt met gewoontepatronen, overtuigingen, kleinheidsaannames en ga zo maar door.
Om onze vrije aard te leren belichamen, kunnen we leren om ons niet langer te verbinden met oude patronen, overuigingingen en aannames. En precies dit blijkt nog niet zo eenvoudig. Onze patronen passen ons als een oude jas. Misschien is de jas veel te klein en te benauwd geworden en toch zijn we aan deze jas gewend geraakt. Zo’n jas uittrekken vraagt moed. Het vraagt van je om deze jas te offeren.
Offeren
Het gebaar van offeren vind ik een prachtig gebaar dat we veel maken binnen Zijnsoriëntatie. Offeren wil zeggen dat datgene wat kostbaar is, maar niet dienend meer – de oude jas – te offeren. Kleinheidsaannames, gewoontepatronen zijn ons vaak heel kostbaar. Ze hebben je tot hier gebracht in je leven. Ze zijn daarom niet fout. Toch dienen ze je niet meer. Om die reden kunnen we ze leren offeren.
Wat is er goed aan offeren
Onlangs werd mij de vraag gesteld wat er goed is aan offeren. Ik hoefde niet lang na te denken. Mijn antwoord is: Het leert me om me steeds bewust te zijn van mijn dagelijkse gewoontezelf en te kiezen voor mijn vrije, al verlichte aard. Offeren nodigt me uit om niet langer mijn patronen en gewoonten te vervolgen, maar om keer op keer met lege handen te staan en te ontdekken wat er dan gedaan wil worden, precies in dit moment. Hierdoor voel ik me levendiger en vreugdevoller dan ooit!
Is dit makkelijk? Nee, niet altijd. Wil ik dit? Ja zeker.
Je vrije aard belichamen vraagt moed
Wanneer we Vrijheid willen belichamen, vraagt dat de moed van een krijger. Het vraagt dat je bereid bent om Ja en Nee te zeggen. Het vraagt de moed om relaties die niet passend meer zijn te beëindigen. Het vraagt de moed om steeds weer met lege handen te staan en het niet te weten. Het vraagt om keer op keer uit het huis van de ouders te stappen en het huis van Zijn binnen te gaan.
Uit ervaring weet ik dat dit ook veel energie vraagt. Er is een leraar geweest Chogyam Trungpa die zei: “Living in the moment is living in a constant state of panic”. Heerlijk hoe strek hij benadrukt dat onze vrije aard belichamen echt moedig is, je moet je veilige haven willen verlaten en het niet willen weten! Daar kiezen we dus voor!
Vreugdevoller en verdrietiger
Onlangs was ik op een bijeenkomst van Zijnsoriëntatie waar Hans Knibbe ongeveer het volgende zei: “Wanneer we kiezen voor Vrijheid zullen we gelukkiger zijn dan ooit. Tegelijkertijd ook verdrietiger. Waarom dat laatste? Omdat je meer dan ooit gaat voelen hoeveel mensen zich binnen hun patronen blijven bewegen en meer dan ooit ga je voelen hoe pijnlijk dat is”.
Waarom zou je dit pad willen gaan?
Waarom wil je je vrije aard leren belichamen? Ik denk dat spirituele zoekers vroeger of later voelen dat het klopt dat hun vrije aard gegeven is. Dat schoonheid, liefde, wijsheid, licht, helderheid en kracht (om een paar kwaliteiten te noemen) ook gegeven zijn. Wanneer we ons daarop afstemmen kunnen we de onszelf en de wereld dienen op een wijze die voorbij alles is. Ons liefdevolle wijze hart komt naar de voorgrond en je wilt niets liever dan je liefde en warmte delen met geliefden en mensen die je zomaar tegen komt. Dat is geen kunstje, daar zit geen doenerigheid in, dat gebeurt spontaan.
Is dit makkelkijk? zoals ik al eerder schreef: nee, dit is niet altijd makkelijk. Het is wel heel waarachtig, op een gegeven moment kun je niet anders meer, wil je niet anders meer. Je proeft dat dit de wijze is waarop je je leven vorm wilt geven. Jouw aard roept je naar huis, het huis van Zijn.
Wil jij ook je vrije, al Verlichte aard leren vormgeven in relatie met jezelf en anderen? Je bent van harte welkom in mijn praktijk.
