Onlangs ben ik een paar weken in retraite geweest. In deze blog wil ik graag met je delen waarom ik in retraite ga, wat ik belangrijk vind aan stil zijn, uit je dagelijkse beslommeringen stappen en natuurlijk zal ik ook iets van mijn ervaring met je delen.
Wanneer ik in retraite ga, letterlijk stil ga zitten op mijn meditatiekussen, dan kom ik alles tegen. Grote vreugde, diep verdriet en het begint meestal met het ‘opnieuw ontdekken’ van hoe mijn geest functioneert. Ik heb een plannende geest. Dat wil zeggen dat mijn geest zeer creatief is en tegelijkertijd toekomstgericht. Tijdens mijn meditatie kan ik, als ik niet oplet, uren bezig zijn met het ontwikkelen van nieuwe jaartrainingen of bedenken hoe ik op waarachtige wijze mijn leven vorm wil geven. Op zich niets mis mee, maar daarvoor ben ik niet in retraite.
Ik ben ook perfectionistisch van aard. Dat wil zeggen dat ik de lat hoog leg en niet altijd even liefdevol ben naar mezelf. Eerder het tegenovergestelde, ik kan heel streng zijn voor mezelf. Zo streng dat het me echt in de weg kan zitten. Op het moment dat ik hier contact mee maak, dan ontdek ik dat ik lang niet de enige ben met een plannende of perfectionistische geest. Veel mensen voelen zich niet goed genoeg en/of leven hun leven in de overleefstand, door voortdurend toekomstgericht te zijn.
Door precies op deze plek met mezelf contact te maken en te ‘weten’ dat veel mensen hier mee te maken hebben, stroomde mijn hart over van liefde. Liefde voor wie? Voor al het bestaande, voor alle mensen, dieren, de natuur. Ik merk op heel diep niveau op hoe perfectionisme een muur opwerpt tussen mij en anderen. Zo lang ik geloof in een ‘ik’, een persoon, Digna, die op een of andere manier het ‘goed’ moet zien te doen, dan ben ik de verbinding met al het bestaande verloren. Zodra ik ontspan, kom ik thuis in wat weleens ‘het veld’ wordt genoemd, of openheid, of Zijn, of de non-duale grond van al het bestaande. Deze non-duale grond kent geen afscheiding, hier is alles verbonden, één. Wanneer er geen muur meer is, is er diepe liefde voor alles en iedereen.
In die diepe liefde kwam bij me op hoezeer ik het elk levend wezen toewens om op heel diep niveau gelukkig te zijn en vrij te zijn van lijden (vooral nu in de huidige situatie van de wereld!). Op nog dieper niveau wens ik elk medemens toe dat je zou kunnen doorzien hoe perfectionisme, controle, veiligheid zoeken in relaties, werk of andere uiterlijke zaken illusies zijn. Niets in de buitenwereld kan jou permanent gelukkig maken. Een nieuwe jurk wordt vanzelf oud, een auto stopt na x aantal jaren van goede dienst met rijden en een goed glas wijn is na mum van tijd leeg. Echter, wanneer je contact maakt met jouw natuurlijke aard, met de stilte van Zijn en de diepe liefde die van nature in jou aanwezig is, dan ontdek je dat alles waar je naar op zoek bent in de buitenwereld, al gegeven is. Misschien dat dat is wat bedoeld wordt met de uitspraak uit de bijbel: ‘Het koninkrijk Gods is binnen in U’.
Contact maken met deze oneindige liefde en verbondenheid ervaren is waarom ik mediteer. Het blijkt wennen te zijn om thuis te komen in Zijn, ‘het veld’. Er is niets in de buitenwereld dat ons deze vrijheid, oneindige liefde en inherente geluk kan geven. Deze kwaliteiten komen spontaan naar de voorgrond als je bereid bent om uit je dagelijkse beslommeringen te stappen en stil te worden. In het boeddhisme wordt dit wel vergeleken met een glas troebel water. Als je een glas troebel water neerzet en je wacht een tijdje, dan zakt het sediment vanzelf naar beneden en houdt je helder water over. Hetzelfde gebeurt tijdens onze meditaties en retraites. Je geest wordt helder, de liefde die van nature in je is komt naar de voorgrond. Je tedere hart breekt open en je ervaart de gegeven verbinding.
